İnsan dünyayı gözleriyle değil kalbiyle görür. Kalpten bakan için ne engel vardır ne karanlık ne de umutsuzluk. Bir günlüğüne görme duyunuzu kaybetseniz ne hissedersiniz? Bunu yaşamadan bilemeyiz ama her gün karanlıkta kendine bir sesle yol arayan görme engelli bireyler bir çok sıkıntıyla boğuşuyor. Onlara en çok yaşadığınız sorun nedir diye sorduğumuzda trafikte yaşadıkları sıkıntılardan ve gelen otobüslerin numaralarını görememekten dert yanıyorlar. Gelen otobüslerin numaralarını göremeyen ve saatlerce bekleyen görme engelli vatandaşlar aynı zamanda  geçiş güzergahlarına araçların park edilmemesini istiyor. Bir günlüğüne görme yetiniz olsa ne yapmak, ne görmek isterdiniz diye sorduğumuzda engin gökyüzünü görmek isteyen de var yıllardır çocuklarının yüzünü göremediği için unutan onları görmek isteyen de bir günlüğüne gelinlik giyip düğününde oynamak isteyen de... Yönünüzü nasıl buluyorsunuz, insanların sizinle iletişim kurmak için ne yapması gerekir diyoruz, bir el şıklatmak yeter diyorlar. Bunca yaşadıkları sorunlar içerisinde bir el şıkırtısı onlara hem yönlerini bulduruyor hem insanların nerde olduğunu hissettiriyor hem de bir nebze de olsa kalplerine ışık dolmasını sağlıyor. Engellilerin hayatını kolaylaştırmak için birçok çalışma yapılabilir ama kalpten kalbe bir bağ kurmak için bir el şıkırtısı yeter!